Ściana Płaczu

Jerozolima, 25 sierpnia 2015 r.

Ściana Płaczu to odsłonięty fragment zachodniego muru Drugiej Świątyni Jerozolimskiej, wzniesionej za panowania Heroda Wielkiego w roku 19 pne. i zburzonej przez Rzymian w roku 70 ne.

 

Tylko 7 najniższych, odsłoniętych rzędów bloków wapiennych i 17 rzędów zakrytych, znajdujących się poniżej dzisiejszego poziomu gruntu, pochodzi z roku 19 pne.

 

Żydzi wierzą, że mimo zburzenia Świątyni Jerozolimskiej, Boska Obecność nigdy nie opuściła tego miejsca.

Szukając kontaktu z Bogiem, przyjeżdżają z całego świata i udają się pod Ścianę Płaczu.

Mężczyźni podchodząc do ściany, okazują szacunek zakładając nakrycie głowy. Kipę można wziąć z kosza stojącego przy wejściu.

Wymagane jest godne zachowanie.

Niedopuszczalne jest klękanie lub leżenie krzyżem, twarzą do ziemi. Te postawy są zarezerwowane dla niewolnika.

Nie należy siadać na kamiennych płytach, można natomiast skorzystać z krzesła. Mężczyznom wolno tańczyć i śpiewać.

 

Modlący się podchodzą do samej Ściany tak, aby w polu widzenia pozostały tylko kamienne bloki.

Próbują przywrzeć do kamieni całą powierzchnią ciała.

W szczelinach między kamiennymi blokami pozostawiają karteczki z prośbami do Boga.

 

Sektor modlitewny wzdłuż odsłoniętego fragmentu muru ma 60 m długości i jest przedzielony drewnianą przegrodą na dwie części, dla mężczyzn 48 m i dla kobiet 12 m.

Mur biegnie wzdłuż całego obwodu Wzgórza Świątynnego, ale odsłonięte są jedynie niektóre jego fragmenty.

Pozostałe znajdują się poniżej dzisiejszego poziomu gruntu lub posłużyły jako ścana oporowa przy wznoszeniu późniejszych budowli.

Zachodni odcinek muru ma długość 488 m, ale poza Ścianą Płaczu oryginalne fragmenty pochodzące z czasów Świątyni są niedostępne.

Obiektem zarządza wyspecjalizowana fundacja, Western Wall Heritage Foundation, powołana przez rząd Izraela w roku 1988.

 

* * * * *

 

Arabowie zdobyli Jerozolimę w roku 637, a w roku 691 na Wzgórzu Świątynnym (góra Moria) zbudowali Kopułę na Skale i Meczet Al-Aksa.

Zabytkowe budowle sakralne stanowią pretekst, który pozwala Arabom po dziś dzień administrować Wzgórzem Świątynnym.

W czerwcu 1967 r. w wyniku Wojny Sześciodniowej siły izraelskie zajęły miasto. 10 czerwca żołnierze sprowadzili spychacze.

W ciągu 48 godzin zlikwidowali kwartał budynków mieszkalnych postawionych przez Arabów 4 metry od Ściany Płaczu, w tym prymitywną toaletę, z której korzystali mieszkańcy.

Konstrukcja opierała się o pochodzący z roku 19 pne. fragment muru.

 

27 czerwca 1967 izraelski Kneset przyjął ustawę, na podstawie której obiekty sakralne w Jerozolimie są administrowane przez wspólnoty religijne.

Kopuła na Skale, Meczet Al-Aksa, pozostałe meczety i cmentarze muzułmańskie są administrowane przez Muzułmańską Straż Świątynną.

W praktyce Straż uzyskała monopol na prowadzenie wykopalisk archeologicznych na górze Moria.

W roku 2012 Straż Muzułmańska przeprowadziła badania archeologiczne wykorzystując koparko-spycharkę.

Ziemia z wykopalisk została wywieziona na wysypisko śmieci, a doły zasypano inną ziemią.

Celem prac było zniszczenie pozostałości kulturowych, które powstały przed islamem.

 

Jaser Arafat, przewodniczący Organizacji Wyzwolenia Palestyny a później pierwszy Prezydent Autonomii Palestyńskiej wielokrotnie publicznie zaprzeczał, że na Wzgórzu Świątynnym stała kiedykolwiek świątynia żydowska.

Arabowie po dziś dzień oficjalnie podtrzymują twierdzenie, że pierwsze budowle powstały na górze Moria dopiero w VII w. ne. po zdobyciu Jerozolimy przez muzułmanów.

 

* * * * *

 

 

Ściana Płaczu - galeria zdjęć

 

* * * * *

 

Zdjęcia: Robert Ostrowski

 

Tags: